ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن1: امسال نمايشگاه كتاب چنگي به دل نزد، من كه ترجيح دادم هيچ عكس و يا مطلبي پيرامون نمايشگاه كتاب نداشته باشم

پ.ن2: اين سفر در كل به من خيلي خوش گذشت؛ به خصوص همسفري دوستان عزيزي چون ابوذر رحيمي و  فرج اله بهره ملا

پ.ن3: هم كوپه اي هاي با صفايي توي اين سفر نصيب ما شد كه واقعا از وجودشون استفاده كرديم.

پ.ن3: چه حالي داد شب آخر اين سفر... جنازمو به ايستگاه قطار مشهد رسوندم، نمي دونم چطوري سوار شديم... يه سردرد ميگرني !! يه گلو درد شديد!!! واي واي (( اِ بُوِه اِي )) .... باور كنيد شخص عزراييل توي چندتا از ايستگاهاي بين راه برام دس تكون داد..... نا غافل ياد خيلي چيزها افتادم .... ياد خيلي از هوس هايي كه هنوز فرصت نكردم انجامشون بدم.... ياد اين بيت افتادم (( در كنج سينه يك دل ديوانه ... در كنج دل هزار هوس دارم ))

پ.ن4: بيست و هشت ساعت از شمال شرق به جنوب غرب اونم با قطار شركت رجا ... حتي نفهميدم ابوذر كي پياده شد.... بعد از يك شبانه روز استراحت مطلق تازه به فكر دكتر و دوا و درمون افتادم.

پ.ن5: به دليل مشغله زياد فعلا فرصت جواب دادن به كامنتهاي چند روز گذشته را ندارم.، از همين جا از لطف همه دوستان تشكر مي كنم......

           

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى

عكس زير لامردون يك مال بختياري را نشان مي دهد

عكس دوم زه جناب محسن رحيمي نويسنده وبلاگ دوار كه لطف كردنه و اي عكسنه در اختيار بنده قرار دادن

پ.ن: عكس اول از يك وارگه تابستانه است و عكس دوم مربوط به يك وارگه زمستانه « زمسو جا»مي باشد . بختياري ها معمولا وارگه زمستاني كه مربوط به فصل سرد سال است را با چينه اي از سنگ محفوظ مي كنند تا در باد و باران سياه چادر آنها كمتر دچار گزند شود . و با شروع گرما وارگه را عوض مي كنند چون همانطور كه ذكر گرديد وارگه زمستانه در جايي قرار دارد كه باد كمتري مي وزد و همين عامل موجب گرماي دو چندان وارگه مي شود.

           

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى

عكس زير در بهار 1386 از منطقه دالوني گرفته شد

عكس زير در تابستان1383در منطقه اشترانكوه ( لونه قلا ) گرفته شد .

روز يكشنبه 17/10/1385

خون بس بين دو طايفه گوروي و جافروند

شرح مختصري از جريان : در پي يك درگيري شخصي به سال 1383 فردي از طايفه گوروي توسط شخصي از طايفه جافروند به قتل رسيد و همين امر باعث گرديد كه به اصطلاح بختياري يك خون بين اين دو طايفه باشد ( در مسايل طايفه اي فرد مطرح نمي باشد و جواب اين خون را بايد طايفه جافروند باز پرداخت مي كرد ). رابطه اين دو طايفه كه زير مجموعه طايفه عيسوند مي باشند در اين مدت متشنج و خصمانه شده بود .

طبق رسوم كدخدا منشي و طايفه اي در اين وضعيت بايستي بزرگان و كدخديان طايفه ديگري  براي ايجاد صلح و سازش بين دو طايفه درگير اقدام نمايند. اين مهم را اين بار كدخدايان طايفه هيودي به نحو احسن انجام دادند و توانستند با تلاش خالصانه خود صلح را بين اين دو طايفه برقرار كنند و  از ادامه درگيري ها جلوگيري كنند و خون بس را بين اين دو طايفه برقرار كنند.

بعد از اينكه توافق هاي نهايي بين دو طايفه توسط بزرگان طايفه هيودي صورت گرفت . براي نهايي ساختن صلح و سازش و خاتمه كدورت ها و طبق رسوم قديم مي بايست هيودي ها طايفه جافروند و فرد قاتل را به مال گوروي برده و از خانواده مقتول طلب عفو قاتل را بنمايند . اين مراسم آداب مخصوص به خود را دارد و حتي گاهي به زد و خورد نيز كشيده مي شود كه اگر فرصتي باقي بود بعدا به اين موضوع خواهم پرداخت.  

و اما ادامه جريان به روايت تصوير( عكاس احسان صفري ) :

جمع شدن طايفه هيودي در مسجد امام حسين ولي آباد و حركت به سوي مال گوروي

کوهستون سرزمین مرد خیزه

                        دیار سختی و جنگ و ستیزه

گل منحصر به فرد و كمياب «لاله هاي واژگون» از گياهان مرتعي خودرو است.
لاله واژگون برخلاف ساير گونه هاي لاله و ساير گلها از ساقه به سوي زمين برگشته است و بدين سبب نامش را واژگون نهاده اند و برخي نيز به سبب آنكه درميان گلبرگهايش همواره قطره آبي جاري است، بدان «گل اشك» نيز مي گويند

به هنگام بهاران,در دامنه های کوههای زاگرس که تازه از زیر برف بیرون آمده اند ,دشتهایی از لاله واژگون چشم هر بیینندهای را به سوی خود خیره می کند.

توگویی این گلها از سخت کوشی وشکوه و جلال مردمان این دیاربا شرمندگی سر به زیر انداخته اند

شاید هم حماسه هایی که این مردم به وجود آورده اند و خونهایی که برای سر بلندی این مرز و بوم با افتخار بر این زمین ریخته شده و این لاله نیز به این خونها نگاه میکند و هرگز حاضر نیست سر بردارد ودنیا را بدون آن دلاوران ببیند