روستاي ديوني

يكي از زيباترين مناطق شمال دزفول در فصل بهار منطقه دره ديوني مي باشد . روستاي ديوني كه در شصت كيلومتري شهرستان دزفول قرار دارد علارغم جاده نامناسب و سختي مسير به دليل دارا بودن طبيعتي بكر و مردماني با صفا همواره پذيراي ميهمانان نوروزي زيادي از اين شهرستان و مناطق همجوار مي باشد . متاسفانه اهالي اين روستا و نهاد هاي ذي ربط با وجود دارا بودن زمينه گردشگري و استقبال گردشگران از اين منطقه در چهار فصل سال هيچ گونه اقدامي در جهت بهره بري از اين موهبت صورت نداده اند .

جداي از طبيعت زيبا ، اين منطقه داراي اماكن متبركه و آثار باستاني زيادي است كه براي  گردشگران كمتر شناخته شده مي باشند . از اماكن متبركه اين روستا مي توان پير فزك ، پيرور ، پير قاضي ، دادا زيوه و قلندرون را نام برد كه هر يك از اين اماكن احترام خاصي نزد  اهالي  اين روستا و مناطق همجوار دارند. همچنين از آپار باستاني اين منطقه مي توان به چندين آسياب قديمي ، پل جگينه و ده گه اشاره كرد . در ادامه مطلب دو عكس از اين منطقه نمايش داده خواهد شد .

عكاس  احسان صفري  

   سرزمين بختياري سرشار از زيبايي ها و جاذبه هاي طبيعي است كه كمتر شناخته شده اند و در مواردي كه اين جاذبه ها مورد شناسايي واقع شده اند متاسفانه جز ايجاد مزاحمت گردشگران و به جاي ماندن زباله هاي غير قابل بازگشت هيچ سودي براي اهالي اين مناطق نداشته اند . يكي از اين مناطق بيشه ديوني است .

اين بيشه در شمال شهرستان دزفول و در دامنه يكي از كوه هاي منطقه ديوني واقع شده است. غالب پوشش اين بيشه ني مي باشد كه در چهار فصل سال سرسبزي چشم نوازي دارد. عشاير از ني اين بيشه در ساخت نتنه ( وسيله اي كه دور سياه چادر كشيده مي شود و لامردون « مهمان نشين » را از اندروني جدا مي كند ) كولا ( سايه باني كه بالاي مشك آب زده مي شود ) و خوراك گاوهايشاه  استفاده مي كنند.علاوه بر ني درختان بسياري در اين بيشه وجود دارد كه اكثر آنها در فصل تابستان ميوه مي دهند؛ از جمله اين درختان مي توان به انگور، انجير، مورد و ... را نام برد.

چشمه هاي بسيار گوارايي از بالاي اين بيشه مي جوشد كه سرازير شدن از دامنه كوه و به هم پيوستن اين چشمه ها صحنه هاي بسيار زيبايي ايجاد مي كند و چشم هر بيننده اي را خيره مي كند. آب روستاي عشايري ديوني نيز از همين چشمه ها تامين مي شود. مابقي آب پس از به هم پيوستن و ايجاد رودي پر آب باعث رونق گرفتن كشاورزي در پايين دست گرديده است. حيوانات و پرندگان زيبايي نيز در اين بيشه وجود دارد كه از آن جمله مي توان به سمور اشاره كرد .

در روزهاي تعطيل وحتي غير تعطيل اين بيشه ميزبان گردشگران زيادي است كه همانطور كه در اول مطلب اشاره شد هيچ سودي براي اهالي منطقه ندارد ( شايد هم اهالي از اين فرصت هيچ استفاده اي نمي كنند بطوريكه حتي يك مغازه براي تامين خواسته هاي گردشگران در اين منطقه و روستاي ديوني وجود ندارد ) . بعضا اين گردشگران باعث دردسرها و خساراتي مانند شكستن لوله آب روستا و خراب كردن باغات اهالي مي شوند. حتي دو سال پيش بخش اعظمي از اين بيشه با سهل انگاري گردشگران آتش گرفت ولي با استعداد خاك بيشه ني و درختان آن دوباره شروع به رويش كردند به طوريكه اثر چنداني از اين حادثه بجاي نمانده است اما زباله هاي اين گردشگران حتي براي خود آنها نيز ايجاد مشكل كرده است .

عكس زير گوشه اي از زيبايي هاي اين بيشه را به نمايش در آورده است.

در ادامه شرح مسیر کوچ طایفه هیودی به منطقه ای به نام زیوا (zeva) رسیدیم  که ایل چند روزی را برای رفع خستگی در آنجا اطراق میکند که جا دارد در مورد این منطقه شرح کوتاهی داده شود

منطقه زیوا( zeva )که در بین کوه های صعب العبور زاگرس واقع شده است, دارای آب و هوای بسیار خوب و منظره های بسیار دیدنی می باشد . در زبان بختیاری کلمه زیبا را زیوا تلفظ می کنند و این منطقه به دلیل زیبایی های بسیاری که دارد در میان بختیاری های این منطقه به زیوا شهرت یافته است .

این منطقه دارای آثار تاریخی زیادی است و بناها و خرابه های یک شهر قدیمی به چشم می خورد که طبق گفته مردم محلی زیباشهر نام داشته است و قدمت زیادی دارد همچنین آثار دو قلعه نیز در این شهر وجود دارد و نشان از اهمیت این شهر در زمانی که رونق داشته می باشد. متاسفانه به دلیل ناآگاهی مردم منطقه عده ای از افراد سودجو و غارتگران میراث فرهنگی در سال های اخیر به این محل آمده اند و کاوش های غیر قانونی در این شهر و قلعه ها انجام داده اند و این در صورتی است که به احتمال زیاد سازمان میراث فرهنگی از وجود چنین محلی با این قدمت اصلا اطلاعی ندارد.

همچنین این منطقه داری بیش از صد هکتار زمین زراعی است که از زمان های قدیم توسط آب رودخانه ای که در این منطقه جریان دارد آبیاری می شوند و شاید بزرگترین دلیل وجود تمدن در این منطقه وجود همین زمین های آبی باشد که باعث رونق کشاورزی و زندگی در این منطقه گردیده است.

بیشتر محصول کشاورزی این منطقه لوبیا و گندم می باشد و به گفته یکی از اهالی زیوا یک سال بیش از 50 تن لوبیا از این منطقه برای فروش به شهر برده اند و از نحوه انتقال این محصول با توجه به نبود جاده(حدود چهار, پنج کیلو متر با جاده فاصله دارد) و همچنین صعب العبور بودن کوهای منطقه سوال کردم که گفتند بار های لوبیا را توسط قاطر(ارزش یک قاطر در این منطقه بسیار زیاد است) تا سر جاده برده اند و از آنجا با ماشین به شهر منتقل کرده اند.

عکس زیر رودخانه ای را که در این منطقه وجود دارد نشان می دهد و بخش کوچکی از زیبایی های آن را به تصویر می کشد . و خیلی جای تاسف دارد که منطقه ای با این قدمت و با این همه زمین کشاورزی و جاذبه های طبیعی نه تنها از داشتن یک جاده محروم  باشد بلکه حتی نام آن هم به گوش خیلی از مسولین استان نا آشنا باشد و بیشتر جمعیت جوان آن به سوی مناطق دیگر پراکنده شوند.. .